• aris_spiliotopoulos_athinorama_2

    Άρης Σπηλιωτόπουλος: «Να ξαναπιάσουμε το νήμα από την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων»

    Συνέντευξη του υποψήφιου Δημάρχου Αθηναίων και επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης «Αθήνα Μπορείς» στο Αθηνόραμα:

    Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος ονειρεύεται μια Αθήνα φωτεινή, ασφαλή και πράσινη, με ενοποιημένους αρχαιολογικούς χώρους και τουρισμό όλες τις εποχές του χρόνου. Συνέντευξη στον Νίκο Βουλαλά. Λίγους ορόφους πάνω από την γκρίζα όψη της 3ης Σεπτεμβρίου και περπατώντας ανάμεσα στα εκατοντάδες εντυπωσιακά vintage μοντέλα του Ελληνικού Μουσείου Αυτοκινήτου, ο Άρης Σπηλιωτόπουλος, με κομψό casual ντύσιμο, μας βάζει αμέσως στο κλίμα της Αθήνας που οραματίζεται, γεμάτης ευχάριστες εκπλήξεις και σημεία ενδιαφέροντος τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες της πόλης. Κοσμοπολίτης, λάτρης του κέντρου της Αθήνας, ονειρεύεται μια πόλη φωτεινή, ζωντανή και ασφαλή, προορισμό των τουριστών για δώδεκα μήνες το χρόνο. Άλλωστε έχοντας υπάρξει υπουργός Τουρισμού και Τουριστικής Ανάπτυξης (2007- 2009 ) γνωρίζει καλά το κομμάτι του τουρισμού και υπερηφανεύεται ότι εκείνη την περίοδο είχε κάνει ρεκόρ αύξησης επισκεπτών. Θέλει μια Αθήνα χωρίς «τείχη», μια «παγκόσμια πρωτεύουσα της δημοκρατίας», όπου παρατημένοι αρχαιολογικοί χώροι όπως η Ακαδημία Πλάτωνος θα υποδέχονται τα συμπόσια των φοιτητών από φιλοσοφικές σχολές του εξωτερικού. Μια πόλη με πράσινες ταράτσες και υπογειοποιημένα καλώδια, με μια Βαρβάκειο αγορά αλά βαρκελωνέζικη boqueria και ενοποιημένους αρχαιολογικούς χώρους όπως στο κέντρο της Ρώμης.

    Σημαία του μεταξύ άλλων ο φωτισμός, ο οποίος θεωρεί ότι στη Νέα Υόρκη υπήρξε καθοριστικός για την πάταξη της εγκληματικότητας αλλά και η έμφαση στην ανάδειξη των καινοτόμων projects των νέων επιχειρηματιών. Γεννημένος στην Πάτρα το 1966, απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών της Νομικής Σχολής Αθηνών και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων από το City University του Λονδίνου, πρώην υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων θεωρεί την πολυπολιτισμικότητα καλοδεχούμενη αρκεί να συμβαδίζει με τον αθηναϊκό τρόπο ζωής. Θα έβλεπε αγορές των παραδοσιακών προϊόντων των μεταναστών λίγο έξω από την πόλη, όπως στη Φλωρεντία, και ζητά να δώσουμε το λόγο στους πολίτες για το ζήτημα της χωροθέτησης του τζαμιού και όχι μόνο.
    Θαμώνας των στεκιών γύρω από την πλατεία Αγίας Ειρήνης, όπου είναι και το γραφείο του, θα ήθελε να βλέπει κάθε σαββατοκύριακο τη Μητροπόλεως να πεζοδρομείται (στα πρότυπα των νησιών ). Τιμώντας εξίσου το Μέγαρο και τα μπαγλαμαδάκια, τα φτωχικά ουζερί και τις νέες αφίξεις της πόλης, για τις οποίες συμβουλεύεται φανατικά το «αθηνόραμα», δηλώνει «και του σαλονιού και του αλωνιού» και θέλει «να ξαναπιάσουμε το νήμα της Αθήνας των Ολυμπιακών Αγώνων. Να κάνουμε μια ολική επαναφορά σε μια πόλη που θα μας ξανακάνει υπερήφανους που ζούμε σ’ αυτήν από επιλογή κι όχι επειδή είμαστε αναγκασμένοι».
    Γιατί επιλέξατε το Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου για τη συνάντησή μας;
    Είναι ένα εκπληκτικό σημείο, που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο μεγάλης επισκεψιμότητας σε μια υποβαθμισμένη περιοχή. Αν αναδειχθούν τα σωστά σημεία, η Αθήνα μέσα από μια διαδραστικότητα μπορεί να αποκτήσει ζωή, φωτεινότητα σε κάθε γειτονιά, ακόμη και στις πιο υποβαθμισμένες, ώστε να γίνει μια ανοιχτή πόλη, μια γειτονιά. Σήμερα, υπάρχουν περιοχές που γκετοποιούνται και απομακρύνονται από τον κύριο ιστό του κέντρου της Αθήνας. Αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι ζούμε σε δύο διαφορετικές πόλεις. Το τείχος που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στις δύο Αθήνες, το οποίο θυμίζει το παλιό τείχος του αίσχους στο Βερολίνο, πρέπει να το γκρεμίσουμε. Πρέπει να ενώσουμε την Αθήνα, να επανακτήσουμε την Αθήνα ως μία πόλη που είναι φωτεινή, ζωντανή και ασφαλής, προορισμός των τουριστών για δώδεκα μήνες το χρόνο, αλλά και επιλογή ζωής των κατοίκων της για να προκόβουν, να δουλεύουν και να δραστηριοποιούνται.
    Μιλάτε για ένα τείχος που χωρίζει την Αθήνα στα δύο. Πού βάζετε αυτό το νοητό όριο;
    Ένας άξονας είναι η Σταδίου. Είναι σαν να έχουμε υψώσει ένα τείχος στη Σταδίου, που χωρίζει την Αθήνα της παρακμής με τα λουκέτα, τους αστέγους, τις βρόμικες γειτονιές, από εκείνη όπου νέοι επιχειρηματίες αρχίζουν να δίνουν νέα ζωή. Αυτό το τείχος πρέπει να σπάσει και μέσα από διαδράσεις να καταφέρουμε να ενώσουμε διάφορα σημεία σ’ έναν απέραντο «κήπο» πολιτισμού. Χρειάζεται να δώσουμε την αίσθηση ότι η Αθήνα είναι μια πόλη που κάθε γειτονιά της έχει πράγματα να δείξει σ’ έναν επισκέπτη. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή εδώ, το Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου, το οποίο στεγάζεται σε ένα εκπληκτικό αρχιτεκτόνημα, αλλά είναι μοναδικό και ως προς τα εκθέματά του. Αυτό μπορεί να προσελκύσει επισκέπτες από όλη την Αθήνα, αλλά και ξένους, και να δώσει ζωή στην ευρύτερη περιοχή. Αλίμονο, βρισκόμαστε στο κέντρο!
    Πού θα πηγαίνατε κάποιον ξένο για να του δείξετε τα διαφορετικά πρόσωπα της Αθήνας;
    Στην Αδριανού και στο νέο Μουσείο Μπενάκη. Επίσης σε περιοχές γύρω από το Γκάζι και το Μεταξουργείο, όπως στην πλατεία Αυδή.

    Μπορείτε να μας πείτε πέντε στοιχεία για μια καμπάνια για την πόλη που θα τονίζατε στους ξένους επισκέπτες.
    Να το πούμε διαφορετικά: η πόλη δεν χρειάζεται καμπάνια, αλλά οργανωμένες δράσεις. Η Αθήνα για να αναπτυχθεί πρέπει να στοχεύσει στη νέα αγορά του πολιτιστικού τουρισμού, ο οποίος εξελίσσεται σε διεθνές επίπεδο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Κινέζοι, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για τη θάλασσα, αλλά για την κουλτούρα και την παράδοση. Δεύτερον, η Αθήνα θα έπρεπε να ζει πλουσιοπάροχα δώδεκα μήνες το χρόνο λόγω κλίματος, αν στόχευε πειστικά στο συνεδριακό τουρισμό. Αυτό σημαίνει κατασκευή μεγάλου συνεδριακού κέντρου. Αυτό το φιλόδοξο σχέδιο που είχε ξεκινήσει με το γήπεδο τάε κβον ντο δεν προχώρησε, γιατί δήθεν λείπουν επενδυτές. Δεν λείπει αυτό. Λείπει πολιτική βούληση για να χτυπήσουμε τις πόρτες επενδυτών. Γνωρίζω επενδυτές και από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και πάμπολλους άλλους που θέλουν να επενδύσουν τα χρήματά τους εδώ. Παρόλα αυτά δεν έχουμε καταφέρει να τους προσελκύσουμε. Στη συνέχεια, θα πρέπει να αναπτυχθεί το λεγόμενο μεγάλο σαββατοκύριακο, το city break. Η Αθήνα θα μπορούσε να ωφεληθεί αποτελώντας προορισμό για city break, με πτήσεις χαμηλού κόστους ή μαγαζιά ανοιχτά τις Κυριακές. Τέταρτον, η Αθήνα πρέπει να είναι φωτεινή και ασφαλής. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βάλουμε κάποιες προτεραιότητες: να σταματήσουμε τη λαθρομετανάστευση, να καταπολεμήσουμε την παραβατικότητα, το λαθρεμπόριο και το παρεμπόριο, να προχωρήσουμε σε δράσεις καταστροφής των προϊόντων του παρεμπορίου. Άρα το πέμπτο στοιχείο είναι να ενισχύσουμε τους νέους επιχειρηματίες μέχρι 29 ετών με κίνητρα όπως η απαλλαγή από δημοτικά τέλη ή η μείωση του φόρου εισοδήματος. Έτσι πιστεύω πως η Αθήνα θα πάρει πνοή και θα σταθεί ξανά στα πόδια της.
    Αναφέρεστε επίμονα στο θέμα του φωτισμού. Τελικά πόσες λάμπες χρειάζεται η πόλη για να είναι φωτεινή;
    Πάμπολλες και το κόστος δεν θα πάει στον δημότη και στον φορολογούμενο. Η εξοικονόμηση από την αντικατάσταση των ήδη υφιστάμενων λαμπτήρων είναι περίπου 45% στα τιμολόγια. Το 20% εγχωρείται στην εταιρεία που θα κερδίσει το διεθνή διαγωνισμό και θα έχει την υποχρέωση να βάλει λαμπτήρες ακόμα και στα πιο σκοτεινά σημεία της πόλης, ακόμα και στα πιο σκοτεινά πάρκα. Η μεγαλύτερη καταπολέμηση της παραβατικότητας είναι το φως κι αυτό το έχουμε δει και σε άλλες πόλεις. Για παράδειγμα η Νέα Υόρκη πρώτα καταπολέμησε το έγκλημα με το φως και μετά με την αστυνόμευση.
    Ποιες είναι οι προτάσεις σας για την αστυνόμευση της πόλης;
    Χρειάζεται ισχυρή αστυνόμευση. Θα γίνει με συγκεκριμένη πρόταση που έχω καταθέσει. Πρώην δημοτικοί αστυνομικοί μετακινούνται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αποτελώντας ειδικό σώμα με ειδική στολή. Αυτό το σώμα επιστρέφει στο κέντρο με κατασταλτικές αρμοδιότητες –όχι όπως ήταν παλιά ο δημοτικός αστυνομικός με το μπλοκάκι και το στιλό– άρα και με δυνατότητα ελέγχου της εγκληματικότητας και της παραβατικότητας. Σιγά σιγά δημιουργούμε ένα ειδικό σώμα με μητροπολιτική αντίληψη που θα έχει συμμετοχή στην καθοδήγηση και τη διοίκησή του και ο δήμος και στην πορεία και οι όμοροι δήμοι, ώστε να υπάρχει μητροπολιτική αντίληψη για την αστυνόμευση του δήμου. Το έχει δεχτεί ο κ. Δένδιας και προχωρούμε στη συγκρότηση ειδικού σώματος στα πρότυπα της ΔΙΑΣ.
    Τι πρέπει να γίνει για την τουριστική ανάπτυξη της Αθήνας;
    Ό,τι έκανα για την Ελλάδα ως υπουργός Τουρισμού μπορώ να το κάνω και για την Αθήνα: από 7 δισ. επισκεπτών έφερα 12. Δεν είναι λοιπόν μόνο ότι γνωρίζω το θέμα, αλλά το έχω μελετήσει σοβαρά. Άλλες πόλεις ζουν αποκλειστικά από τον τουρισμό. Παίρνω πάντα ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Βιένη. Η Βιένη δεν έχει το κλίμα της Αθήνας, ούτε τον ουρανό της ούτε θαλάσσιο μέτωπο. Εμείς έχουμε Ιστορία, παράδοση, κουλτούρα, τον Παρθενώνα. Είμαστε η πόλη που γέννησε τη δημοκρατία. Η Αθήνα θα έπρεπε να είναι η παγκόσμια πρωτεύουσα της δημοκρατίας. Έχουμε το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, έχουμε το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και παρόλα αυτά δεν έχουμε καταφέρει να επιμηκύνουμε την τουριστική περίοδο. Έχουμε μόνο δύο εκατομμύρια επισκέπτες, οι οποίοι φεύγουν περαστικοί για τα νησιά, ενώ αν δαπανούσαν μία μόνο νύχτα παραπάνω, θα μπορούσαμε να είχαμε αύξηση εισοδήματος 14%, καθώς και θέσεων εργασίας.
    Αναφερθήκατε στο παράδειγμα της Βιένης. Έχετε και κάποιες άλλες πόλεις ως πρότυπο;
    Από τη Βαρκελώνη παίρνεις την αγορά της. Η Βαρβάκειος θα μπορούσε να είναι μια αγορά αντίστοιχη με αυτή στο κέντρο της Βαρκελώνης. Να υπάρχουν σημεία όπου νόμιμοι μικροπωλητές θα μπορούσαν να πωλούν τα χειροτεχνήματά τους από άλλα έθνη. Θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας τέτοιος χώρος όπως στη Φλωρεντία, που βρίσκεται έξω από την πόλη. Εκεί μαζεύονται διάφοροι μικροπωλητές διαφορετικών εθνοτήτων και παρουσιάζουν τα προϊόντα τους. Άλλο παράδειγμα μεγάλων αναπλάσεων είναι αυτό του Παρισιού όπου βλέπει κανείς πώς ένας δρόμος ταχείας κυκλοφορίας δίπλα στον Σηκουάνα έγινε ένας εκπληκτικός πεζόδρομος με σημεία τέχνης και πολύ πράσινο. Άλλο παράδειγμα είναι η Ρώμη, που έχει και αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με την Αθήνα. Εκεί κατάφεραν να ενώσουν τα πολιτιστικά σημεία της πόλης και να δημιουργήσουν την αίσθηση ενός απέραντου αρχαιολογικού κήπου.
    Πώς θα μεταφερθούν πρακτικά αυτά τα παραδείγματα στην αθηναϊκή πραγματικότητα;
    Πρώτα απ’ όλα με τη διεύρυνση του ιστορικού κέντρου. Να ξεκινάει κάποιος από την Ακαδημία Πλάτωνος –που αντί για το σημερινό αχούρι θα μπορούσε να είναι ένα παγκόσμιο πολιτισμικό κέντρο– και να φτάνει μέχρι Βάθης, Κεραμεικό, Μεταξουργείο. Γιατί επίσης το Βυζαντινό Μουσείο να μην αποτελεί ξεχωριστό πόλο με τη Λέσχη Αξιωματικών και το Σαρόγλειο; Από την άλλη, η Πειραιώς θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας δρόμος νέων τεχνών και να μεταφερθεί εκεί το υπουργείο Πολιτισμού. Η Βασιλίσσης Σοφίας με το Μέγαρο Μουσικής επίσης – εκεί πρέπει να συνεννοηθούμε με τα κληροδοτήματα και να απομακρύνουμε τα παλιά νοσοκομεία όπως το Αιγινήτειο και το Αρεταίειο. Με άλλα λόγια, η Αθήνα μπορεί να γίνει ένας απέραντος πολιτισμικός κήπος, ένας απέραντος αρχαιολογικός κήπος, αρκεί να αναδείξουμε τα τοπόσημα και να καταφέρουμε να οδηγήσουμε σε αυτά τον επισκέπτη.
    Υπάρχουν παραδείγματα καινοτόμων ιδεών τα οποία να έχουν εμπνεύσει και εσάς τον ίδιο;
    Βέβαια! Ανάδειξη των ελληνικών και βιολογικών προϊόντων, στέκια πολιτισμού για νέους με εκθέσεις και διαλέξεις. Κι από την άλλη, χώροι όπου συγκεντρώνονται επιχειρηματίες των νέων τεχνολογιών. Όπως ξέρετε ο αττικός ουρανός και το κλίμα βοηθάει πολύ τα μυαλά. Αν δώσουμε κίνητρα, μπορούν να ανοίξουν γραφεία, νέες μονάδες και start up με υψηλό επίπεδο ευρηματικότητας και καινοτομίας.

    Τι λόγο έχει ο δήμος ως προς τις νέες πιάτσες διασκέδασης;
    Όλα γίνονται χωρίς έλεγχο. Είμαι συνέχεια στην πλατεία Αγίας Ειρήνης, γιατί εκεί είναι και το γραφείο μου. Είμαι υπέρ της ανάπτυξης αυτών των περιοχών, αγκαλιάζω όλες τις επιχειρήσεις και όλα τα καταστήματα, αρκεί να αναπτυχθούν με προδιαγραφές που μπορεί να έχουν να κάνουν με την εξωτερική εμφάνιση, με τις τέντες τους, με τον τρόπο που απλώνουν τα τραπεζοκαθίσματά τους. Χρειάζεται να δούμε με πολλή προσοχή όλες τις γειτονιές και να μην απαξιώνουμε κάποιες εις βάρος άλλων. Δεν μπορεί να πωλούνται ευπρεπέστατα διαμερίσματα 25.000 ευρώ στην Κολιάτσου ή στην Αμερικής και από την άλλη να δημιουργούμε τεχνητή αύξηση στον Κεραμεικό ή στο Μεταξουργείο. Θα κοιτάξω να προστατεύσω το βιος και την περιουσία των παλιών κατοίκων της Αθήνας.
    Τι γνώμη έχετε για την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου και κατ’ επέκταση για τις πεζοδρομήσεις;
    Το θέμα της Πανεπιστημίου θα το μελετήσω. Όλα αυτά θα δοθούν σε διαβούλευση. Πρέπει να υπάρχει επίσης ένας δακτύλιος σε όλα τα αρχαιολογικά σημεία του λεγόμενου διευρυμένου ιστορικού κέντρου, μια διαδραστική ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων. Οι πεζοδρομήσεις είναι εύκολες, αλλά πρέπει να εξετάσουμε όλα τα ενδεχόμενα. Υπάρχει μια διχογνωμία για την Πανεπιστημίου ή τη Σταδίου, ενώ υπάρχουν και συγκεκριμένα σχέδια ακόμα και με τη λεωφόρο Αμαλίας. Από την άλλη, γιατί να μην υπάρχει πεζόδρομος του σαββατοκύριακου όπως συμβαίνει σε πολλά νησιά; Για παράδειγμα, από το Σύνταγμα ως το Μοναστηράκι, η Μητροπόλεως θα μπορούσε να κλείνει για τα αυτοκίνητα από την Παρασκευή μέχρι την Κυριακή. Όμως όταν ο δήμος δεν έχει ποδηλατόδρομους και χώρους στάθμευσης και ενοικίασης ποδηλάτων, πώς ο άλλος θα πάψει να χρησιμοποιεί το αυτοκίνητο; Έχω προτείνει ποδηλατόδρομους στην Πατησίων, στο ιστορικό κέντρο και στην Πειραιώς.
    Έχετε εκφράσει έντονες αντιρρήσεις για την πρόταση αναβάθμισης του Εθνικού Κήπου που χρηματοδοτεί το Ίδρυμα ΝΕΟΝ.
    Είναι απαράδεκτο αυτό που συμβαίνει. Σε όλες τις πόλεις οι κήποι χωρίζονται σε αστικούς και βοτανικούς. Αστικός κήπος είναι το Πεδίον Άρεως που αν ο δήμος το διεκδικούσε από την Περιφέρεια θα μπορούσε να φιλοξενεί πολιτιστικές δραστηριότητες, φεστιβάλ, δρώμενα και εποχικές εκδηλώσεις. Από την άλλη, ο Εθνικός κήπος είναι χαρακτηρισμένος ως ιστορικό μνημείο και μαραζώνει. Αντί να δούμε πώς θα ξαναζωντανέψουν τα σπάνια φυτά του και να τον παραδώσουμε ακόμη ομορφότερο στους Αθηναίους για τον περίπατό τους, προσπαθούμε αυτά τα 180 στρέμματα βοτανικού κήπου να τα δώσουμε εν μία νυκτί με απόφαση δημοτικού συμβουλίου σε μια ιδιωτική εταιρεία για να φιλοξενήσει μόνιμη έκθεση μεγάλων γλυπτών, η μεταφορά των οποίων καταστρέφει τη χλωρίδα και αλλοιώνει το βοτανικό χαρακτήρα του κήπου. Μπορεί να είναι χρήσιμη η πρωτοβουλία της ιδιωτικής εταιρείας και να την αγκαλιάσω, αλλά ας το κάνουμε στο Πεδίον του Άρεως που το σηκώνει.
    Τελικά τι δυνατότητες παρέμβασης έχει ο δήμος;
    Αν ρωτήσεις τη δημοτική αρχή τι έκανε, θα σου πει πλεόνασμα και απολύτως τίποτα άλλο. Ασχολήθηκε με τα οικονομικά λόγω μνημονίου, αλλά ποτέ με την πόλη, με την καθημερινότητα και τους κατοίκους της. Η 18η του μήνα είναι δημοψήφισμα. Είτε γυρίζουμε σελίδα είτε αφήνουμε την Αθήνα των τεσσάρων ετών όπως τη ζήσαμε. Μέχρι πρότινος οι δήμαρχοι που δεν προέρχονταν από την κεντρική πολιτική σκηνή, φρόντιζαν να κάνουν μια απλή διαχείριση και για τα σημαντικά ζητήματα έδειχναν την κυβέρνηση. Πρέπει να πάμε σε ένα άλλο μοντέλο με συμμετοχή των δημοτών. Αυτό σημαίνει να έχεις εμπιστοσύνη στην κρίση των πολιτών και να διαβουλεύεσαι μαζί τους με το θεσμό των τοπικών δημοψηφισμάτων.
    Έχετε ταχθεί υπέρ του δημοψηφίσματος για το τζαμί.
    Για τη χωροθέτηση. Διάφοροι σπεκουλαδόροι προσπαθούν να παρερμηνεύσουν τη θέση μου και να πουν ότι δήθεν δεν μπορεί να γίνει δημοψήφισμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Προφανώς ο σεβασμός της ελευθερίας στη θρησκεία του οιουδήποτε είναι αναφαίρετο δικαίωμα και προφανώς δεν μπαίνει σε δημοψήφισμα. Αλλά το πού θα γίνει ο λατρευτικός χώρος μπαίνει και παραμπαίνει. Αυτό δεν έχει να κάνει με ρατσισμό. Από ένα μεγάλο συγκρότημα επηρεάζεται η καθημερινότητα της ζωής των κατοίκων. Δεν πρέπει να δημιουργηθούν καινούργιοι πόλοι έλξης λαθρομετανάστευσης, γι’ αυτό μιλάω για τη χωροθέτηση, να σκεφτούμε πολύ σοβαρά πού θα γίνει το τζαμί. Δεν μπορεί να γίνει στο ιστορικό κέντρο, γιατί αυτό έχει να κάνει με την εικόνα της πόλης. Προφανώς μια πόλη ανοιχτή τους αγκαλιάζει όλους, υπό κάποιες προϋποθέσεις όμως. Ότι ο σεβασμός στα δικαιώματα όλων προϋποθέτει και το σεβασμό των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας και ότι η μειοψηφία συνυπάρχει με την πλειοψηφία. Γι’ αυτό μιλάμε για συμμετοχικότητα, σύνθεση και συνεννόηση για τα μείζονα και σημαντικά. Αυτά τα τρία διέπουν τη φιλοσοφία και την αντίληψή μου για τη δημοτική αρχή. Όλα αυτά για να γίνουν προϋποθέτουν αμοιβαίο σεβασμό και κοινές συνισταμένες όσον αφορά τον πολιτισμό, την κουλτούρα και την παράδοση. Υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής στην Αθήνα. Εγώ τον ονομάζω αθηναϊκό τρόπο ζωής. Είναι καλοδεχούμενοι όλοι αρκεί να σέβονται τον αθηναϊκό τρόπο ζωής.
    Περιγράψτε μας τον αθηναϊκό τρόπο ζωής.
    Όλα τα φύλα, οι εθνότητες, οι διαφορετικότητες και οι προτιμήσεις έχουν θέση και ρόλο στην Αθήνα. Αρκεί να συνεισφέρουμε όλοι για να πάει η Αθήνα μπροστά ανεξάρτητα από τις απόψεις και τις προτιμήσεις του καθένα.
    Πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων;
    Για οποιοδήποτε θέμα διχάζει την κοινωνία, πρέπει να έχει ρόλο και λόγο ο ενεργός πολίτης. Ο δήμαρχος δεν είναι η αυθεντία που έρχεται και φοράει τις αποφάσεις του στην πλειοψηφία. Το αντίθετο. Η πλειοψηφία των πολιτών δείχνει το δρόμο και ο δήμαρχος ακολουθεί. Αυτό είναι μοντέλο άμεσης δημοκρατίας. Και απορώ που κάποιοι ήταν δήθεν αγανακτισμένοι στην πλατεία Συντάγματος και υποστήριζαν την άμεση δημοκρατία, ενώ τώρα καταδικάζουν τα δημοψηφίσματα που εγώ προτείνω.
    Τι είναι για σας η αισθητική της πόλης;
    Με έχουν κατηγορήσει για τις προτάσεις αισθητικής. Εγώ πιστεύω ότι η Αθήνα πρέπει να ανακτήσει την αισθητική της. Δεν μιλάμε για προτάσεις βιτρίνας, αλλά για προτάσεις με ουσία και περιεχόμενο. Από τον Λυκαβηττό και την Ακρόπολη αντικρίζετε μια πόλη γεμάτη κεραίες και θερμοσίφωνες. Οι ταράτσες με συγκεκριμένα κίνητρα θα μπορούσαν να γίνουν πράσινες, ενώ τα καλώδια θα έπρεπε να είναι υπογειοποιημένα. Υπάρχουν πόροι και συγκεκριμένα προγράμματα σε συνεργασία με ιδιώτες ώστε να προχωρήσει η υπογειοποίηση των καλωδίων. Πιλοτικά είχε εφαρμοστεί από ιδιώτες στα Εξάρχεια, αλλά σταμάτησε γιατί δεν υπήρχε εφαρμογή της μελέτης στο σύνολο του δήμου. Αυτό δεν είναι αλλαγή εικόνας; Ναι, είναι αισθητικό έργο. Αλλιώς η Αθήνα δεν μπορεί να «πουληθεί» σε κανένα τουριστικό πακέτο.
    Πώς και πού διασκεδάζετε;
    Βγαίνω στα όρια του δήμου της Αθήνας. Σπανίως θα απομακρυνθώ. Είμαι ο μοναδικός υποψήφιος που δεν είμαι επισκέπτης. Μένω κατ’ επιλογή στον δήμο της Αθήνας, ζω εδώ, περπατώ εδώ, διασκεδάζω εδώ, πηγαίνω θερινούς κινηματογράφους, θέατρα, σε όλες τις περιοχές. Από Ψυρρή μέχρι Μοναστηράκι Κεραμεικό, Μεταξουργείο, Κολωνάκι, Φωκίωνος Νέγρη… Είμαι απ’ αυτούς που παρακολουθώ το «αθηνόραμα» σε εβδομαδιαία βάση. Όσο καλά ενημερωμένος και να είσαι, δεν μπορείς να τα ξέρεις όλα αν δεν τα βρεις κωδικοποιημένα όπως στο περιοδικό σας για τα πολιτιστικά γεγονότα, τις νέες αφίξεις, τις περιοχές που αξίζει να επισκεφτείς, να περπατήσεις και να ζήσεις, τις αλλαγές στην πόλη.
    Μέγαρο ή μουσική σκηνή;
    Α, και τα δύο. Θα με δείτε τακτικά στη Λυρική και στο Μέγαρο και εξίσου συχνά σε μια μουσική σκηνή. Μ’ αρέσει να είμαι και του σαλονιού και του αλωνιού.
    Ηρώδειο ή Πειραιώς 260;
    Και τα δύο. Μπορεί να πάω σε μια πειραματική σκηνή ή να παρακολουθήσω τις πιο δύσκολες παραστάσεις του Μιχαήλ Μαρμαρινού και να πάω και σε ένα εμπορικό θέατρο.
    Ταβέρνα ή wine bar;
    Και τα δύο.

    Μέριλ Στριπ ή Σκάρλετ Γιόχανσον;
    Δεν υποτιμώ το ταλέντο της Σκάρλετ Γιόχανσον. Θεωρώ ότί είναι μια πάρα πολύ γοητευτική ηθοποιός. Τη Μέριλ Στριπ, την οποία γνωρίζω προσωπικά από το «Mamma Mia!» θεωρώ ότι είναι η μοναδική που μπορεί να υποδύεται από την εργάτρια μέχρι τη Θάτσερ. Απ’ αυτή την ηθοποιό μπορούμε να πάρουμε παράδειγμα ότι η ζωή χρειάζεται σύνθεση. Όποιος αναφέρεται σε ένα μόνο σημείο γίνεται μονότονος, δογματικός και τελικά επικίνδυνος. Φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν πάνε στο Μέγαρο ή που δεν φεύγουν από το Μέγαρο. Και χαίρομαι τους ανθρώπους που φεύγουν από το Μέγαρο και πηγαίνουν στα μπουζούκια και μετά πάνε στα μπαγλαμαδάκια στα πιο φτωχικά ουζερί. Γιατί μόνο έτσι ξέρεις τη ζωή.

Comments are closed.